Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η
μελέτη εξωπλανητών έμοιαζε κυρίως με κυνήγι σκιών. Οι αστρονόμοι μπορούσαν να
εντοπίσουν έναν πλανήτη όταν περνούσε μπροστά από το άστρο του ή όταν τραβούσε
ελαφρά το άστρο με τη βαρύτητά του. Μπορούσαν επίσης, σε ορισμένες περιπτώσεις,
να αναζητήσουν στοιχεία για την ατμόσφαιρά του. Όμως η ίδια η επιφάνεια ενός
βραχώδους εξωπλανήτη παρέμενε σχεδόν απρόσιτη. Μια νέα μελέτη στο
Nature Astronomy δείχνει ότι αυτό
αρχίζει να αλλάζει.
